Makrofagi są znaczącym źródłem cytokin typu 1 podczas infekcji mykobakteryjnej

Uważa się, że komórki T-pomocnicze (Th1) są głównym producentem interferonu-cytokiny typu 1. (IFN-a) w komórkowej odporności przeciwko infekcji wewnątrzkomórkowej. Zbadaliśmy zdolność makrofagów do uwalniania cytokin typu i ich mechanizmów regulacyjnych przy użyciu zarówno in vivo jak i in vitro modeli płucnego zakażenia prątkami. Podczas infekcji płucnej żywymi prątkami Mycobacterium bovis Calmette-Guérin (BCG) u myszy typu dzikiego, makrofagi płucne uwolniły interleukinę 12 (IL-12), IFN-y i czynnik martwicy nowotworów-. (TNF-a) i wyrażane markery aktywacji powierzchni. Jednak makrofagi w zainfekowanej IL-12 (3 (3). myszy uwolnione TNF-. ale nie IFN-. i brakowało twórców aktywacji powierzchni. W świeżo izolowanych makrofagach płucnych z naiwnej IL-2 (3 /. myszy, same prątki uwalniały TNF-a ale nie IFN-y, podczas gdy sam egzogenny IL-12 uwolnił minimum IFN-y. Jednak te makrofagi uwolniły duże ilości IFN-y po stymulacji zarówno prątkami, jak i IL-12. Natomiast prątki i egzogenny IFN-y uwolnił tylko minimum endogennego IFN-y. Endogenna IL-18 (czynnik indukujący IFN-y) odgrywała niewielką rolę w IFN-y odpowiedzi makrofagów stymulowanych przez prątki i IL-12. Nasze dane pokazują, że makrofagi są znaczącym źródłem cytokin typu podczas infekcji mykobakteryjnej i że zarówno IL-12, jak i wewnątrzkomórkowe patogeny są wymagane do uwolnienia IFN-y. ale nie TNF-a. Te odkrycia sugerują, że makrofagi regulują odporność komórkową poprzez uwalnianie nie tylko IL-12 i TNF-a. ale także IFN-y i ta pełna aktywacja IFN-y odpowiedź w makrofagach jest ściśle regulowana. Wprowadzenie Rozwój nabytej odporności komórkowej T-pomocnika (Th1) jest niezbędny do zwalczania wewnątrzkomórkowych patogenów, takich jak prątki. Ta odporność ochronna charakteryzuje się spolaryzowanym wytwarzaniem cytokin typu 1, w tym interleukiny-12 (IL-12), interferonu-a. (IFN-a) i czynnik martwicy nowotworów-. (TNF-a) i przez ziarniniakowe zapalenie makrofagów (1, 2). Uważa się, że podczas infekcji wewnątrzkomórkowych IL-12 uwalniana jest z makrofagów i działa jako połączenie pomiędzy wrodzonymi i nabytymi immunitetami poprzez indukowanie różnicowania fenotypu Th1 i stymulowanie komórek T i naturalnych zabójców (NK) do uwalniania IFN-y. (3, 4). Oprócz swojej roli w aktywacji limfocytów T, IFN-y wiadomo, że jest centralnym elementem pełnej aktywacji makrofagów, ostatecznych komórek efektorowych kontrolujących infekcję wewnątrzkomórkową. Dla porównania TNF-a mogą być uwalniane nie tylko z komórek T, ale także z makrofagów, biorących udział w wielu przeciwdrobnoustrojowych zdarzeniach immunologicznych i zapalnych (5, 6). Ostatnie eksperymentalne i ludzkie obserwacje przez nas i innych położyły silne poparcie dla ważnej roli każdej z tych cytokin typu w odporności gospodarza na infekcję wewnątrzkomórkową, szczególnie infekcję prątkową (7. 13). Podczas gdy limfocyty T są krytyczne dla odpowiedniej aktywacji makrofagów przez ich wytwarzanie IFN-y, pozostaje niejasne, czy makrofagi odgrywają również bezpośrednią, silną rolę w ich własnej aktywacji w obronie gospodarza przed infekcją wewnątrzkomórkową. Bogactwo literatury wykazało, że makrofagi są zdolne do uwalniania dużych ilości szerokiego zestawu cytokin, w tym IL-12 i TNF-a, w odpowiedzi na takie powszechne bodźce, jak lipopolisacharyd (LPS) in vitro (3, 4, 6). . Jednak w tych konwencjonalnych warunkach hodowli i stymulacji makrofagi nie uwalniają IFN-y. w znaczący sposób (14-16). Rzeczywiście, trudność w indukowaniu tej cytokiny z makrofagów została dodatkowo zauważona w dwóch ostatnich badaniach, w których makrofagi nie uwolniły IFN-y. o ile nie zostały one przygotowane in vitro przez dłuższy okres czasu z powtarzanym dawkowaniem IL-12 (17) lub stymulowane wysokimi dawkami IL-12 i IL-18 (18)
[podobne: rozpoznanie wg icd 10, ciemnozielony stolec, zespol retta ]