Mutacje CDKN2A w wielu pierwotnych czerniakach czesc 4

Plazmid pBTM116 / CDK4 wprowadzono do L40 Saccharomyces cerevisiae przez transformację octanem litu. Kolonie selekcjonowano na pożywce Trp (-), transformowano plazmidami pVP16 / p16 zawierającymi allele typu dzikiego lub wariantowe CDKN2A i selekcjonowano na pożywce Trp (-) / Leu (-). Pozostałe kolonie hodowano następnie w pożywce Trp (-) / Leu (-) przez noc w 37 ° C, a do oznaczenia ilościowego wiązania CDKN2A z CDK4 użyto kolorymetrycznego testu .-galaktozydazy22. Testy przeprowadzono co najmniej trzy razy dla wszystkich wariantów CDKN2A i we wszystkich przypadkach znormalizowano do aktywności wiązania CDKN2A typu dzikiego.
Wyniki
Badana populacja
Tabela 2. Tabela 2. Charakterystyka 33 pacjentów. Tabela 2 przedstawia charakterystykę kliniczną pacjentów. Średni wiek w momencie pierwszego rozpoznania czerniaka wynosił 43 lata. W mniej niż połowie przypadków (39 procent) drugi czerniak został zdiagnozowany w ciągu jednego roku po pierwszym (zdefiniowanym jako synchroniczny). Siedemdziesiąt sześć procent pacjentów miało tylko dwa czerniaki usunięte, a 24 procent miało trzy lub więcej wyciętych. Oprócz wielu pierwotnych czerniaków, większość pacjentów (91 procent) miało również klinicznie lub histologicznie zdiagnozowane cechy dysplastyczne. Względnie młody wiek w momencie pierwszego rozpoznania czerniaka i obecność znamion dysplastycznych są typowe dla wielu pierwotnych czerniaków.10,12
Mutational Analizy
Startery stosowane do analizy PCR-SSCP wybrano tak, aby zamplifikowany fragment DNA obejmował całą sekwencję kodującą i połączenia splicingowe eksonów 1. i 2 CDKN2A. Nie analizowaliśmy eksonu 3, ponieważ nie zidentyfikowano mutacji w tym eksonie o długości 11 pb23. Korzystając z analizy SSCP, wykryliśmy pasma nieprawidłowej ruchliwości u 4 z 33 pacjentów; dwa pasma znajdowały się w eksonie 1., a dwa w eksonie 2.
Rycina 2. Rycina 2. Mutacje hetezygotyczne w CDKN2A Znaleziono u pacjentów z mnogimi pierwotnymi czerniakami i ich lokalizacjami na genie i odpowiadającym mu białku. Pokazano następujące heterozygotyczne mutacje, z odpowiednimi sekwencjami typu dzikiego: Panel A, wstawienie 24 bp, co daje dodatkowe osiem aminokwasów na końcu aminowym CDKN2A; Panel B, podstawienie C dla G przy nukleotydzie 71 (Arg24Pro); Panel C, podstawienie C dla G przy nukleotydzie 159 (Met53Ile); Panel D, podstawienie T dla G przy nukleotydzie 167 (Ser56Ile); i Panel E, delecja 2 pz przy nukleotydach 307 do 308, dając w wyniku przedwczesny sygnał terminacji w kodonie 117. Panel F pokazuje umiejscowienie mutacji na genie i białku. Pokazano również miejsca powtórzeń podobnych do ankyrinów (A1, A2, A3 i A4).
Przeprowadziliśmy również sekwencjonowanie genomowego DNA eksonów 1. i 2 genu CDKN2A u wszystkich 33 pacjentów. Analiza ta wykazała, że u pięciu pacjentów (15%, przedział ufności 95%, 4% do 27%) wystąpiły mutacje linii zarodkowej w genie CDKN2A. Czterech z tych pacjentów miało nienormalne wzorce pasm SSCP (jak opisano powyżej), podczas gdy wzorzec u piątego pacjenta był nie do odróżnienia od wzoru genu typu dzikiego
[podobne: Leukocyturia, bromazepam, Mimośród ]
[podobne: rozpoznanie wg icd 10, cystis epidermalis, serwatka z mleka owczego ]