Skuteczność i metaboliczne działanie metforminy i tritlitazonu w cukrzycy typu II ad

Jeden pacjent w każdej grupie leczonej postanowił nie kontynuować fazy połączenia. Wreszcie, dwóch pacjentów przydzielonych do otrzymywania troglitazonu zakończyło okres monoterapii, ale nie okres terapii skojarzonej, z powodu chorób pośrednich. Protokół został zatwierdzony przez komitet badający ludzi Uniwersytetu Yale i wszyscy pacjenci wyrazili świadomą zgodę. Projekt badania
Monoterapia: miesiące od 0 do 3
Po dwutygodniowym okresie wymywania, podczas którego zaprzestano stosowania poprzednich leków, pacjenci otrzymywali 1000 mg metforminy dwa razy dziennie doustnie lub 400 mg troglitazonu raz na dobę doustnie przez trzy miesiące. Glukozę w osoczu, hemoglobinę glikozylowaną oraz rutynowe wartości hematologiczne i chemiczne mierzono w punkcie wyjściowym, a następnie co miesiąc. Na linii podstawowej i w miesiącu 3, pacjenci przeszli ośmiogodzinny test tolerancji mieszanych posiłków i badanie zaciskowe hiperinsulinemiczno-euglikemiczne22 z [6,6-2H] glukozy do pomiaru endogennej produkcji glukozy i szybkości usuwania glukozy.
Terapia skojarzona: miesiące od 4 do 6
Po początkowym trzymiesięcznym okresie pacjenci zostali zaproszeni do kontynuowania leczenia przez kolejne trzy miesiące, podczas których przyjmowali zarówno oryginalny lek, jak i inny lek w połączeniu. Pacjenci byli ponownie obserwowani co miesiąc, jak opisano powyżej, a pod koniec okresu badania poddawani byli końcowym testom na tolerancję mieszanych posiłków i badaniu klamrom hiperinsulinemiczno-euglikemicznym. W trakcie badania pacjentom przepisano dietę przeznaczoną do utrzymania podstawowej masy ciała, z kompozycją zawierającą 50 procent węglowodanów, 34 procent tłuszczu i 16 procent białka.
Test tolerancji posiłku
Około 7 rano, z pacjentami leżącymi w łóżku po 12-godzinnym poście, cewnik dożylny wprowadzono do żyły przedłokciowej w celu pobrania krwi. O 8 rano pacjenci wypili śniadanie w postaci płynnej formuły (Sustacal-HC), zawierające 33% całkowitej dziennej dawki kalorycznej, a cztery godziny później identyczny płynny lunch. Próbki krwi pobierano przed śniadaniem, a następnie co godzinę przez osiem godzin w celu pomiaru stężenia glukozy w osoczu, insuliny i peptydu C. Po zakończeniu testu pacjenci otrzymywali wieczorny posiłek, a następnie pościli aż do końca badania klamrowego, które przeprowadzono następnego dnia. Średnia wszystkich wartości stężenia glukozy w osoczu po pierwszym teście została przyjęta jako wartość poposiłkowa.
Badanie ciąż hiperinsulinemiczno-euglikemiczne
Rozpoczynając o 6 rano, zagruntowane (skorygowane o stężenie glukozy w osoczu otoczenia) [6,6-2H] roztwór glukozy (2 mg na metr kwadratowy powierzchni ciała na minutę) podawano w ciągły płyn żyły przez cztery godziny. Podczas trzeciej godziny wprowadzono kaniulę wsteczną do rozgrzanej żyły drugiej strony w celu pobrania krwi z tętniczej krwi żylnej. Próbki krwi pobierano w 10-minutowych odstępach podczas ostatnich 40 minut 4-godzinnego okresu podstawowego dla pomiaru glukozy w osoczu, insuliny i [2H] glukozy. Następnie podawano dwuetapową dawkę insuliny przez 10 minut (480 mU na metr kwadratowy na minutę przez 5 minut, następnie 240 mU na metr kwadratowy na minutę przez 5 minut), a następnie ciągłą infuzję insuliny (120 mU na metr kwadratowy na minutę) w sumie przez 5 godzin
[patrz też: dekstran, bikalutamid, ambroksol ]
[hasła pokrewne: rozpoznanie wg icd 10, cystis epidermalis, serwatka z mleka owczego ]