Spadek zachorowalności i śmiertelności wśród pacjentów z zaawansowanym zakażeniem ludzkim wirusem niedoboru odporności ad 5

Włączenie stosowania chemoprofilaktyki przeciwko infekcjom oportunistycznym w modelu również nie wyjaśniało tendencji; jednak zarówno początkowa liczba komórek CD4 +, jak i miejsce badania były znaczące (P <0,01), a zatem zostały zachowane w modelu. Tabela 2. Tabela 2. Względne ryzyko zgonu i zachorowalności wśród pacjentów z liczbą limfocytów T CD41 mniejszą niż 100 na milimetr sześcienny, zgodnie z typem terapii przeciwretrowirusowej. Gdy efekt leczenia został uwzględniony w modelu awaryjności stosowanym do oceny śmiertelności, efekt kwartalnego kwartału obserwacji nie był znaczący (P = 0,49). Interakcja leczenia z kwartałem również nie była istotna (P> 0,34). Porównanie śmiertelności w różnych kategoriach terapii przeciwretrowirusowej w tym modelu (tabela 2) wykazało, że dla każdego wzrostu intensywności terapii przeciwretrowirusowej wystąpiła znacząca dodatkowa korzyść w postaci niższej śmiertelności. Warto zauważyć, że śmiertelność wśród pacjentów otrzymujących schematy leczenia skojarzonego, które nie zawierały inhibitorów proteazy, była 1,5 razy większa niż wśród pacjentów otrzymujących schematy leczenia skojarzonego, które obejmowały inhibitor proteazy.
Tabela 3. Tabela 3. Śmiertelność i tempo przedawkowania inhibitorów proteazy wśród pacjentów z liczbą limfocytów T CD41 mniejszą niż 100 na milimetr sześcienny, według danych z kalendarza, 1994 do czerwca 1997. Wskaźniki umieralności są przedstawione zgodnie z pierwotnym źródłem pacjentów płatności za usługi medyczne w Tabeli 3. Pacjenci, których opieka została sfinansowana w ramach programów recepcyjnych Ryan White Care Act oraz ci, którzy płacili za opiekę nad sobą, stanowili około 10 procent całej populacji i mieli wskaźniki śmiertelności podobne do tych dla pacjentów którzy otrzymywali Medicare. Chociaż śmiertelność zmniejszyła się ogólnie wśród pacjentów objętych przez Medicaid i tych, którzy byli prywatnie ubezpieczeni, śmiertelność dla pacjentów ubezpieczonych przez Medicaid była wyższa niż wskaźniki w ogólnej populacji badanej we wszystkich, z wyjątkiem dwóch kwartałów. W 1995 r. Śmiertelność wśród osób objętych Medicaid wynosiła 46,9 na 100 osobolat; wśród osób z ubezpieczeniem prywatnym wyniósł on 24,4 na 100 osobo-lat (dane nieukazane). Pacjenci z ubezpieczeniem prywatnym byli stale bardziej skłonni do otrzymywania inhibitora proteazy niż pacjenci z jakiejkolwiek innej grupy płatników, chociaż stosowanie inhibitorów proteazy znacznie wzrosło zarówno dla pacjentów ubezpieczonych prywatnie, jak i tych, których opieka była finansowana ze środków publicznych. Zdecydowana większość pacjentów we wszystkich grupach płatników otrzymywała inhibitory proteazy w drugim kwartale 1997 r. Różnica w śmiertelności między pacjentami z ubezpieczeniem prywatnym a tymi objętymi przez fundusze publiczne zmniejszyła się w późniejszych kwartałach; do drugiego kwartału 1997 r. śmiertelność wśród osób z ubezpieczeniem prywatnym spadła do 7,7 na 100 osobo-lat; w przypadku osób objętych Medicaid śmiertelność wynosiła 9,2 na 100 osobo-lat.
We wstępnym modelu wskaźnika awaryjności z ośrodkiem badań, liczbą komórek CD4 + i kategorią płatności jako niezależnymi zmiennymi towarzyszącymi, śmiertelność różniła się istotnie (P = 0,02) w zależności od kategorii płatności. Jednak w przypadku dodania do tego modelu terapii przeciwretrowirusowej efekt kategorii płatności nie był znaczący (P = 0,09), co sugeruje, że różnice w umieralności wśród grup płatniczych wynikały z różnych schematów leczenia.
Analiza podgrupy śmiertelności wśród pacjentów z liczbą komórek CD4 + poniżej 50 na milimetr sześcienny odzwierciedliła wcześniejsze ustalenia; nastąpił spadek umieralności z 39,1 na 100 osobolat w pierwszym kwartale 1994 r. do 10,7 na 100 osobo-lat do drugiego kwartału 1997 r.
[podobne: ceftriakson, ambrisentan, flexagen ]
[przypisy: ziarnica złośliwa i chłoniaki nieziarnicze, zielony jęczmień działanie, zielony jęczmień gdzie kupić ]