Spadek zachorowalności i śmiertelności wśród pacjentów z zaawansowanym zakażeniem ludzkim wirusem niedoboru odporności ad 7

Liczba pacjentów otrzymujących inhibitory proteazy potroiła się od pierwszego do czwartego kwartału 1996 r., A 84% wszystkich pacjentów z mniej niż 100 komórkami CD4 + na milimetr sześcienny otrzymywało inhibitory proteazy w drugim kwartale 1997 r. Porównania częstości występowania któregokolwiek z trzech głównych oportunistycznych zakażeń wśród kategorii terapii przeciwretrowirusowej w modelu awaryjności dały wyniki zgodne z danymi dotyczącymi śmiertelności (Tabela 2); wraz ze wzrostem intensywności schematów antyretrowirusowych odnotowano stopniowe zmniejszanie zachorowalności.
Rutynowe stosowanie pomiarów miana wirusa w klinikach uczestniczących wzrosło w okresie analizy; do czerwca 1997 r. co najmniej jedno takie określenie stwierdzono u 85 procent pacjentów. Obciążenie wirusem, które zostało obliczone jako średnia wartości mediany dla każdego pacjenta w każdej kategorii terapii przeciwretrowirusowej, było odwrotnie proporcjonalne do intensywności terapii. Grupa średnia dla osób, które nie otrzymały terapii, wyrażona jako loga liczby kopii RNA HIV na mililitr krwi, wynosiła 4,10; odpowiednie wartości wynosiły 3,66 dla osób otrzymujących monoterapię, 3,43 dla osób otrzymujących skojarzone leczenie przeciwretrowirusowe bez inhibitora proteazy i 2,97 dla osób otrzymujących leczenie skojarzone, które zawierało inhibitor proteazy.
Dyskusja
Dane z badania ambulatoryjnego HIV wykazują dramatyczne zmniejszenie zachorowalności i umieralności wśród pacjentów z liczbą komórek CD4 + poniżej 100 na milimetr sześcienny. Zmniejszenie liczby zgonów i chorób było wyraźnie związane z coraz częstszym stosowaniem złożonej terapii przeciwretrowirusowej, z najbardziej radykalnymi redukcjami zbieżnymi ze wzrostem stosowania inhibitorów proteazy. W tej analizie, w której dostosowaliśmy się do ciężkości upośledzenia immunologicznego, zmniejszono zachorowalność i umieralność niezależnie od płci, rasy lub grupy etnicznej oraz czynnik ryzyka przeniesienia wirusa HIV.
Dane te odzwierciedlają rzeczywistą opiekę nad pacjentem i wyniki leczenia w warunkach, w których udokumentowano wpływ różnych czynników, takich jak dostęp do opieki i preferencje lekarza w zakresie przepisywania. 23 stycznia 1994 r. Do czerwca 1997 r. To okres, w którym stosuje się kombinacje leków przeciwretrowirusowych. w tym zwiększono ilość inhibitorów proteazy, 24 natomiast częstość stosowania rutynowej profilaktyki w celu zapobiegania poważnym oportunistycznym chorobom pozostawała stała.
Kilka rodzajów uprzedzeń mogło wpłynąć na wyniki tego badania ponad 1200 pacjentów. Pacjenci i lekarze mogą nie być reprezentatywni dla typowego pacjenta z HIV lub typowym klinicystą, chociaż lokalizacje geograficzne kliniki i cechy demograficzne pacjentów były zróżnicowane i w przybliżeniu reprezentatywne dla populacji zakażonej HIV otrzymującej opiekę medyczną w Stany Zjednoczone. Wystąpiły pewne różnice w czynnikach demograficznych między pacjentami, którym przepisano terapię skojarzoną a tymi, dla których nie było przepisane (szczególnie w przypadku schematów leczenia skojarzonego, które obejmowały inhibitory proteazy), ale stwierdzono, że czynniki demograficzne nie mają znaczącego wpływu na chorobowość lub śmiertelność. Część okresu obserwacji, podczas której stosowanie inhibitorów proteazy było powszechne, była dość krótka, a nasza analiza nie może zaradzić skutkom kombinacji przeciwretrowirusowo-terapeutycznych, które obejmowały nienukleozydowo-analogowe inhibitory odwrotnej transkryptazy.
Kiedy przeanalizowaliśmy redukcję zachorowalności i umieralności zgodnie z kategorią terapii przeciwretrowirusowej pacjentów, okazało się, że korzyści były bezpośrednio związane z intensywnością leczenia
[przypisy: ceftriakson, Mimośród, wdrożenia magento ]
[patrz też: gaz rozweselający allegro, koński pasożyt, zielonkawy stolec ]