Wpływ tritlitazonu u pacjentów leczonych insuliną z cukrzycą typu II

Leczenie pacjentów z cukrzycą insulinoniezależną (typu II) polega na zmniejszeniu hiperglikemii poprzez dietę, ćwiczenia i terapię lekami lub insuliną.1 Im dłużej występuje cukrzyca, tym bardziej prawdopodobne jest, że pacjenci będą wymagać od insuliny kontrolowania ich hiperglikemia.2.3 Mimo leczenia insuliną hiperglikemia u tych pacjentów często nie jest dobrze kontrolowana.2 Tiazolidynodiony są klasą związków, które zmniejszają oporność na insulinę u zwierząt z hiperglikemią i hiperinsulinemią. 4-8 Te leki mają działanie przeciwhiperglikemiczne tylko w obecności insuliny9 i nie powodują hipoglikemii u zwierząt bez cukrzycy.9,10 U ludzi podawanie tiazolidynodion troglitazon zwiększał poziom glukozy we krwi stymulowanej insuliną u otyłych osób i pacjentów z cukrzycą typu II, co świadczy o jej zdolności do poprawy insulinooporności.11,12 Normalizuje również upośledzoną tolerancję glukozy, wykazując w ten sposób możliwość opóźnienia lub zapobiegania progresji upośledzonej tolerancji glukozy na cukrzycę13; ponadto we wstępnych badaniach u pacjentów z cukrzycą typu II troglitazon zmniejszał hiperglikemię i hiperinsulinemię bez powodowania hipoglikemii.11,14,15 Przeprowadziliśmy to badanie, aby ocenić zdolność troglitazonu do poprawy kontroli glikemii, co odzwierciedla przede wszystkim zmiany w wartościach hemoglobiny glikozylowanej i stężenia glukozy w surowicy na czczo u pacjentów, u których pomimo stosowania insulinoterapii występowała słabo kontrolowana cukrzyca typu II.
Metody
Osoby badane
Zbadano ogółem 350 pacjentów z cukrzycą typu II. Pacjenci kwalifikowali się do badania, jeśli mieli 18 do 72 lat, mieli cukrzycę przez mniej niż 20 lat, otrzymywali co najmniej 30 jednostek insuliny na dzień i mieli stężenia glukozy w surowicy powyżej 140 mg na decylitr (7,8 mmol na litr) podczas postu, wartość hemoglobiny glikozylowanej między 8,0 a 12,0 procent, a resztkowa zdolność wydzielnicza insuliny zdefiniowana przez stężenie peptydu C na czczo co najmniej 0,8 ng na mililitr (0,3 nmol na litr). Badanie przeprowadzono w 22 zakładach w Stanach Zjednoczonych zgodnie z wytycznymi regulacyjnymi Food and Drug Administration. Protokół został zatwierdzony przez instytucjonalną komisję odwoławczą w każdym miejscu, a wszyscy pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę.
Projekt badania
Badanie podzielono na trzy fazy: dwutygodniowy okres kontroli; 8-tygodniowy okres pojedynczej ślepej próby z placebo; oraz 26-tygodniowe, podwójnie ślepe, randomizowane porównanie troglitazonu i placebo. Pacjenci mogliby wziąć udział w badaniu, jeśli spełnili kryteria stężenia glukozy i hemoglobiny glikozylowanej w surowicy w jednej z dwóch ocen podczas badania przesiewowego. Pacjenci otrzymywali zalecenia dotyczące diety podtrzymującej wagę w tym okresie. Po zakończeniu okresu linii podstawowej pacjenci zostali losowo przydzieleni do grupy otrzymującej placebo, 200 mg troglitazonu lub 600 mg troglitazonu, z których każdy podawany był raz na dobę. Badacze zostali poinstruowani, aby nie zmieniać dawek insuliny, chyba że pacjenci mieli stężenie glukozy w surowicy na czczo poniżej 90 mg na decylitr (5,0 mmol na litr) podczas jednej wizyty w biurze, stężenie od 90 do 109 mg na decylitr (5,0 do 6,1 mmol na litr ) podczas dwóch kolejnych wizyt w biurze lub stężenia poniżej 100 mg na decylitr (5,6 mmol na litr) w ciągu dwóch kolejnych dni podczas samodzielnego monitorowania w domu
[więcej w: bikalutamid, dabrafenib, buprenorfina ]
[patrz też: rozpoznanie wg icd 10, cystis epidermalis, serwatka z mleka owczego ]